سعادة بين ثماني أذرع

Mutluluk benim için çocukluğum ve hayvanlara olan sevgim dedi öğrencimiz. Bu kapsamda bu projeyi 3 boyutlu ahtapot ve çocuk figürü üzerinden yapacağız. Denizlerin derinlerinde saklı olan sessizlik ile bir çocuğun sınırsız hayal gücü, bu çalışmada aynı bedende buluşuyor. İzleyiciyi karşılayan ahtapot ve çocuk figürleri, iki farklı dünyanın temas ettiği bir anı görünür kılar: Korkunun yerini güvenin, yabancılığın yerini dostluğun, mesafenin yerini oyun ve neşenin aldığı bir an. Ahtapotun akışkan kolları, çocuğun etrafında yalnızca fiziksel bir hareket değil, duygusal bir çember oluşturur. Her bir kol, bir mutluluk nedenine dönüşür: Merak, oyun, keşif, şaşkınlık, güven, ortak ritim, ortak nefes… Çocuğun bedeni, sakince ahtapota yaklaşırken kolların arasında görünmez bir bağ kurulur. Bu bağ, sergi boyunca izleyiciyi de içine çeker, insan ile doğa arasındaki ilişkinin ne kadar yumuşak, ne kadar mümkün, ne kadar saf olabileceğini hatırlatır. Bu eser, izleyiciyi kendi çocukluğuna, ilk dostluklarına, ilk keşif heyecanına geri çağırırken aynı zamanda bir soruyu fısıldar: “Farklı olanla karşılaştığımızda, içimizden ilk çıkan duygu ne olurdu — korku mu, yoksa merak ve sevgi mi?” Bienalin kalabalığı içinde bu iki figür, sessiz ama güçlü bir hatırlatma yapar: Mutluluk bazen sekiz kolda saklıdır, bazen bir çocuğun uzattığı elde, bazen de hiç bilmediğimiz bir dünyanın bize gülümsediği anda. Ahtapotun 8 kolunu mutluluğun 8 farklı kaynağı olarak düşündük. Bir kol müzik notasına dönüşür, biri çiçeklerle dolar, biri oyuncak gemi taşır, biri çocuğun çizdiği bir resmi tutar, biri baloncuk üfler gibi şekillenir, her kol farklı bir neşeyi anlatır.