إيقاع السعادة

Bu çalışma, 4-6 yaşlarında 10 öğrencinin bireysel dokunuşlarıyla oluşturduğu büyük bir kolektif eserdir. Her öğrenci kendi tuvalinde mutluluğun sesini, ritmini ve titreşimini hamur kabartma tekniği ile ifade eder. Çalışmanın amacı: \t•\tSoyut bir duygu olan mutluluğu somutlaştırmak \t•\tÇocukların duygu–sanat bağlantısını keşfetmesini sağlamak \t•\tDoku, ritim ve hareket kavramlarını hissettirmek \t•\tBireysel üretimleri tek bir büyük bütün içerisinde birleştirmek Her parça bir çocuğun iç dünyasını taşırken, yan yana geldiğinde ortak bir ritim oluşturur. Tıpkı mutluluğun paylaşıldıkça çoğalması gibi. “Mutluluk çoğu zaman görünmezdir, bir ses, bir titreşim, bir dalga gibi hissedilir.” Bu eser, çocukların mutluluğu kendi dilleriyle ifade etmesinden doğdu. Her öğrenci hamurla, parmaklarıyla ve duyularıyla mutluluğu bir şekle dönüştürdü. Eserdeki doku izleri mutluluğun farklı hâllerine karşılık gelir: \t•\tÇizgiler → Mutluluğun akışı \t•\tKavisler → Neşenin yükselip alçalışı \t•\tDalgalar → Kahkahaların titreşimi \t•\tNoktalar → Küçük heyecanlar, kalp atışları Tüm parçalar bir araya geldiğinde, sanki tuvalin içinden bir ses dalgası geçiyormuş gibi organik bir ritim oluşur. Bu ritim izleyiciye mutluluğun görünmeyen ama hissedilen hâlini fısıldar. Eser duvara asıldığında gerçekten “mutluluğun sesini duyuyormuşsun” hissi verir, çünkü bu çalışma sadece görülmez, aynı zamanda hissedilir.