Traces of Happiness

Mutluluğun İzleri”, çocukların birbirlerine bakarken kurduğu bağı, dokundukları çizgiyi ve kendi iç dünyalarındaki mutluluk tanımlarını görünür kılan bir kolektif enstalasyon çalışmasıdır. Bu proje, Reggio Emilia yaklaşımının “çocuğun yüz dili” anlayışını temel alarak, çocukların mutluluk kavramını çizgiler, semboller ve doğal materyaller aracılığıyla ifade etmesine olanak tanır. Yetişkinin yönlendirici değil, eşlik eden bir rol üstlendiği süreçte çocuklar kendi kararlarını verir, portreler ve eklemeler onların bakışıyla şekillenir. Şeffaf yüzeylerin üst üste gelmesi, Reggio’nun düşüncenin katmanlılığına yaptığı vurguyu yansıtır. Sallanarak sergilenen enstalasyon, çocukların bıraktığı izleri görünür kılar ve izleyiciyi çocukların mutluluk tanımlarını keşfetmeye davet eder.